Precies groot genoeg
Tussen tafellaken en servet
De benoeming tot Beste Lokale Bestuurder van het jaar voelt als een persoonlijke eer. Maar wie het ambt kent, weet dat zoβn prijs nooit alleen van één persoon is. Lokaal bestuur doe je bij uitstek samen. De afgelopen jaren waren voor veel collegaβs intens. Juist wanneer landelijke discussies verharden, merk je hoe belangrijk het is dat er mensen zijn die stevig blijven staan.
In een middelgrote gemeente voel je dat direct.
Ik loop βs ochtends van huis naar het stadhuis en word onderweg aangesproken. Over een bouwplan. Over overlast. Over zorgen om bestaanszekerheid. Wat in Den Haag wordt besloten, komt hier niet binnen als beleidsstuk, maar als persoonlijke vraag. Er is geen filter.
Vrijwel alle grote opgaven van dit land spelen ook bij ons: woningbouw, veiligheid, sociale problematiek. Alleen niet altijd in aantallen die toegang geven tot grootstedelijke regelingen. Middelgrote gemeenten bevinden zich vaak tussen tafellaken en servet: groot genoeg om verantwoordelijkheid te dragen, niet groot genoeg om vanzelfsprekend aan tafel te zitten. Vanuit mijn rol bij de VNG zie ik hoe makkelijk de aandacht naar de grootste spelers gaat. Dat is begrijpelijk, maar niet altijd terecht.
Het is ook zeker geen reden om ons kleiner te maken dan we zijn. Het betekent juist dat we onszelf serieuzer mogen positioneren. Onze grootste valkuil is bescheidenheid. We zijn geneigd ons af te meten aan wie groter is. Maar onthoud: wie namens de M50 spreekt, vertegenwoordigt miljoenen inwoners.
De afgelopen jaren heeft de M50 laten zien dat we niet alleen een ontmoetingsplek zijn, maar een serieuze gesprekspartner. Met gezamenlijke lobby, met inhoud, met zichtbaarheid. Deze aanpak werpt zijn vruchten af. We zitten steeds vaker aan tafel, worden gezien Γ©n gehoord. Nu is het zaak om dat momentum vast te houden en verder uit te bouwen. Als wij willen dat onze stem meetelt, moeten we haar blijven laten horen. Niet door harder te roepen, maar door samen sterker te organiseren.
Mijn oproep aan collegaβs is helder: denk voorbij de grens. Werk samen. En wees niet te bescheiden. Want als wij onze rol serieus nemen, doet Nederland dat uiteindelijk ook.
We staan misschien tussen tafellaken en servet. Maar we staan daar wel met velen. Juist samen vormen middelgrote gemeenten een krachtige bestuurslaag. De afgelopen jaren hebben we laten zien wat er gebeurt als we kennis delen, samen optrekken en onze stem organiseren. Dan zijn we precies groot genoeg. En samen sterk genoeg om het verschil te maken. β